Never a dull moment

Per begin 2009 ben ik door Unilever voor een paar jaar uitgezonden naar Bangalore, India. Wij hebben daar niet lang over na hoeven denken. We hadden al een paar keer eerder in een buitenland gewoond, weliswaar altijd in Europa, en we waren wel toe aan iets anders.

En India is iets anders.

Tijdens een look-and-feel reisje is ons verteld dat de overgang naar India betrekkelijk eenvoudig zou zijn en dat alle westerse producten en geneugten verkrijgbaar waren. En dat is ook zo.

Als het weer niet zoveel anders was, zou je je binnen de hekken van de multinationals, de grote malls en de compounds, waar overigens echt niet alleen de buitenlanders wonen, maar ook de Indiaase midden- en bovenklasse, in Europa wanen.

Maar daartussenin is het een chaos waar de Zuid-Europese hoofdsteden georganiseerd bij lijken.

Een van de dingen die blijven verbazen is het verkeer. Dat is een totale chaos, waar niet aan voorsorteren wordt gedaan, ’s nachts net zo makkelijk zonder licht wordt gereden, links en rechts wordt ingehaald, spiegels niet worden gebruikt, waar door iedereen met één hand op de claxon en met de andere aan het groot licht wordt gereden en waar brommers, scooters en riksja’s zich overal tussendoor wringen. En dat alles op wegen die meer uit gaten dan uit asfalt bestaan.

Verder is het hier niet gebruikelijk om autogordels te dragen en in de meeste auto’s zie je hele hordes kleine kinderen op en neer rennen. Kleinere gezinnen (tot 5 à 6 personen) verplaatsen zich gewoon met zijn allen op één brommer.

Onze chauffeur (da’s normaal hier) stond dus wel wat bedenkelijk te kijken toen wij met een kinderzitje aankwamen. Hij begon ons uit te leggen dat de auto erg veilig was en met gordels was uitgerust en dat. Maar goed, als ‘Sir’ dat echt wil, dan moet het maar.

Never a dull moment, om het zo maar eens te zeggen.

Tiem Reijns

Vorige